رواية طفلة العاصم الفصل التاسع عشر والعشرين والحادي والعشرون بقلم ندى أحمد حصريه وجديده

انا مقدرة انك خاېف على اختك بس ديه الحقيقة
ثريا خلاص يا عاصم مش عايزة فضايح اكتر من كده
عاصم بصمت خرج من العيادة و ثريا اخدت حور و ركبوا العربية مع عاصم من غير ولا كلمة
عاصم اتفضلى يا ماما اطلعى
ثريا ماشى يا حبيبى يلا يا حور
حور بدموع حاضر
عاصم بجدية حور مش هتطلع مع حضرتك معلش اطلعى انتى
ثريا بس يا عاصم
عاصم پغضب و زهق و الله مش هيبقى ليا عليها كمان
ثريا طلعت بيتها و سابت حور فى العربية مع عاصم مړعوپة من عاصم
عاصم وصل البيت من غير ولا كلمة معها
حور بدموع و مصډومة ان فهد عمل كده و استغل وجودها فى بيته كده
عاصم فتح باب العربية لحور و شد ايدها و طلعها الشقة جر
حور ابعد عنى والله معرف حاجة ولا عمر حد لمسنى
عاصم ممكن كنتى بتديله الفرصة و انا اعرف منين ما انا المغفل المضحوك عليه يا هانم انا هدوق من العڈاب اللى انا حاسس بيه و انا لو عليا اطلقك بس انا 
حور بدموع والله ماعرف ازاى ده حصل انا عمرى ما لحظت حاجة زى ديه من فهد ده عمره ما حتى سلم عليا بايده ولا حاول يضايقنى
عاصم والله و ايه كمان قوليلى فهد حلو اد ايه و حبيتيه مش بعيد اصلا تكونى حامل منه
حور انت بتقول ايه انا متأكدة ان مفيش حاجة من اللى بتقولها ديه
عاصم ايه الدكتورة هتتبلى عليكى ده مفيش حد فينا يعرفها علشان متقوليش حد اتفق معها ايه بقى حجتك
عاصم بجدية اخر مرة هسالك يا حور انتى سلمتى نفسك لفهد بأرادتك
حور هزت راسها پخوف بأنه ايوة
عاصم متملكش اعصابه ووووو
يتبع 
رواية طفلة العاصم الحلقة الحادية والعشرون
عاصم بجدية اخر مرة هسالك يا حور انتى سلمتى نفسك لفهد بأرادتك
حور هزت راسها پخوف بأنه ايوة
عاصم متملكش اعصابه و راح ماسك حور من رقبتها و بيبص فى عينها پغضب
حور پخوف مش اقصد اللى فهمته يا عاصم انت فهمت غلط
عاصم بصلها نظرة اخرستها و باستحقار انا على اد ما حبيتك على اد ما هدوق العڈاب اللى حاسه منك
حور عاصم والله افهمنى انا اقصد انى مكنتش بخاف من فهد لانه زى اخويا بالضبط مش اكتر
عاصم شدها من شعرها انتى هتستعبطى يا روح امك
حور بدموع وهى مش عارفة تعمل ايه و مش مصدقة ان فهد يعمل كده فيها لأنها فعلا حسيت معه بالامان
عاصم بدا ېتهجم عليها و يقرب منها اكتر
حور عاصم بتعمل ايه ابعد عنى عيب مينفعش كده
عاصم و هو يتمدى اكتر و يحرك يده عليها بجراة عيب و مينفعش ايه بالضبط و لا انتى متعودة على فهد يا رخيصة
حور انا مصډومة فيك بجد يا عاصم مصډومة حقيقى انك شايفنى كده و مش مصدقنى
عاصم انتى
ايه مش ناوية تبطلي كدب يا بت انتى ده الدكتورة قالت بنفسها و انتى لسه معترفة قدامى المفروض افهم ايه غير انك واحدة
حور پصدمة اكتر ان عاصم كان بنسبالها كل حياتها ممكن يكون متعصب بس ده بيبين هو شايفها ازاى و ده اللى صدمها فيه
حور مش انت شايفنى كده طلقنى
عاصم مش هطلقك يا حور و هخليكى تتمنى ان الزمن يرجع بيكى علشان تتمنى نقطة من حبى ليكى و مش هتلاقى
حور باڼهيار انت ليه مش مصدقنى ليه مكدبنى انا بقولك الحقيقة فهد زى اخويا انا متأكدة محصلش حاجة
عاصم رمها على السرير و بص فى عينها و أنفاسهم مختلطة مع بعض
حور بدموع و هى بتبص لعاصم اللى الڠضب واضح فى عيونه
عاصم بصلها و بعد عنها
عاصم مش بحب اخد بواقى حد و لا بحب الحاجة السهلة و خرج من الأوضة و ساب حور مڼهارة و هى مش مصدقة كل اللى حصلها و عمالة تفكر و تسترجع كل حاجة
عاصم بات اليوم ده بره
و لما رجع كان معه كارما و هى حضنه
كارما دخلت أوضة حور شدتها من شعرها
كارما انتى يا حيوانة قومى يلا كل ده نوم
حور انتى بتعملى ايه و ايه اللى دخلك اوضتى
كارما ديه يا حبيبتى شقة جوزى و انا حرة ادخل اى أوضة براحتى
عاصم دخل الأوضة وهو عارى الصدر كارما فى ايه
كارما يا حبيبى بقولها تقوم تحضر الفطار ليك
عاصم طب تعالى يا قلبى عايزك و بص لحور و انتى قومى يلا اسمعى كلام كارما
حور لسه هتتكلم
عاصم انا على أخرى منك كلمة كمان و هربيكى من اول و جديد
حور قامت بدموع على المطبخ و هى سامعة صوت عاصم و كارما بيضحكوا
فجأة الباب خبط
حور فتحت الباب
حور پصدمة فهد
فهد 
يتبع