رواية احكى يا عرافه البارت الرابع بقلم الكاتبه زهرة الندي حصريه وجديده

تلحق مامته ولكن حست جنه فجأه ان الطريق بيطول و الساعه بتجرى وبقت الساعه 1200 بالظبط وفجأه نوت البلوره نور اوى جدآ لدرجت ان جنه غمضت عنيها وهيا بتجرى من شدت نور البلوره وووو...
فجأه فتحت جنه اعينها لقت نفسها فى العالم الاخر فبصت وراها لقت الباب الاسود فجت تفتحه لتدخل تنقذ امها من المۏت بس الباب مفتحش فظهرت العرافه...
وقالت بس يا جنه...
جنه بدموع لازم ادخل...امى ھتموت
العرافه پحده قولتلك بس يا جنه...الباب طلمه خرجتى منه اوا ما تمت 12 يبقا خلاص يومك خلص جوا الباب ده
فضلت جنه تشد فى اكرت الباب و فجأه وقعت على ركبها على الارض بدموع وهيا سنده على الباب...
وقالت مش ده اللى كنت عوزاه...صح كل اللى طلبته لقيته...بس مكنتش عوزاه كدا...انا مش الانسانه اللى جوا الباب ده...انتى شيفانى بأي صوره
العرافه بابتسامه مش مهم انا...المهم انتى اللى شيفه نفسك بأنهى صوره يا جنه...انتى كنتى دايمآ مبهوره بكل حاجه بتلمع...وجالك كل اللى بيلمع...فليه زعلانه دلوقتي و بتعيطى
جنه بدموع لانى مش كدا...انا مش الانسانه اللى جوا دى ولا هكون مصدر ازيه لكل اللى حوليا...انا مش وحشه
حطت العرافه اديها على كتف جنه وقالت انتى فعلآ مش وحشه يا جنه...انتى جميله اوى على فكره...بس يلا عشان الوقت يا استاذه...يلا افتحى الباب الابيض
بصت جنه للباب وقالت پخوف خيفه من اللى جواه
العرافه الله الله...امال فين البنت الشجاعه اللى قالت ضړب الاعور على عينه قالو خربانه خربانه...مش هيا خربانه...ولا ايه يا جنون 
جنه بابتسامه والله معاكى حق...هيا فعلآ خربانه...لما نشوف اخرتها معاكى يا ست انتى
ضحكت العرافه فمسحت جنه دمعها ووقفت امام باب الجنه بقلق و نظرت للعرافه فلقت العرافه بصه ليها بابتسامه مليانه بالطيبه و الحنان فتنهدت جنه مجددآ و غمضت عنيها جامد و فتحت الباب...
باب الجنه 
فتحت جنه اعينها ببطء بتأثر لتلك اللمسات الناعمه على وجهها ففتحت اعينها لتتفاجأ بوجود بنت جميله جدآ بملامح بريئه جدآ فى حدود العامين اممها و عماله تحرك اديها الصغيره على وجهها و تقول كلمات مش مفهومه...
فقامت جنه وقالت ايه الجمال ده...ما شاء الله
الطفله وهيا بتحرك يديها على وش جنه مم ممه مم ممه
شورت جنه على نفسها بزهول و شالت الطفله وقالت انا ماما...انا ماما...ماما ازاى 
فجأه ماماااا
بتبص جنه عند باب الغرفه لتتفاجأ بطفل صغير ييجى 7 سنين داخل الغرفه وهوا حامل ولد اخر ييجى 4 سنين و خلفه بنت جميله بردو ييجى 5 سنين و كانت حمله دبدبها و كمان خلفها ولد صغير جدآ ييجى تالت سنين وكلهم بيقولو لها ماما والولاد كلهم شعرهم دهبى طويل قليلآ و البنات شعرها بنى وطويل لحد اخر ضهرهم 
فكانت بتبص لهم جنه بأعين مزهوله و لامعه بالدموع فطلعو الخمس اطفال جنب جنه على الفراش و جنه مش فاهمه حاجه...
فقال الولد اللى عمره 7 سنين ماما كل ده نوم...قومى يلا عشان تلبسى لميس عشان تروح الحضانه
جنه بدهشى مين لميس
البنت اللى عمرها 5 سنين انا يا ماما...قومى يلا اتأخرت على الحضانه
جنه بزهول وهيا بتهرش فى شعرها انا ماما...هونتو كام بالظبط
الولد اللى 7 سنين سته يا ماما
الولد اللى عمره تالت سنين بحماس و السابع جاي على الطريق
نظرت له جنه پصدمه ولقته بيشاور على بطنها فنظرت لبطنها و لقتها منتفخه قليلآ فكانت جنه مبرئه بعدم استوعاب وهيا رسمه ابتسامه عريضه على وشها و عنيها بدمع بزهول...
وقالت يالهوى...انا ام لست اطفال و حامل فى السابع ثم